Marynarka czyli sceny z życia żony marynarza

Udało mi się wreszcie znaleźć wolną chwilkę, żeby opisać, co się działo na wakacjach.

Ogólnie rzecz biorąc, wakacje udane - nie mogę powiedzieć, żeby były super, ale

odpoczęliśmy, opaliliśmy się na brąz, wymoczyliśmy w ciepłym morzu, a plaży mam

dość na pewno na cały rok ;)

Co do samej Chorwacji, uczucia mamy ambiwalentne: śliczne krajobrazy, bardzo dobre

autostrady, czyste i ciepłe morze oraz przez cały pobyt piękna pogoda, ale chyba

więcej rzeczy nam się nie podobało. Na przykład:

1. zdecydowanie nie jest to kraj dla ludzi niepalących. Wszyscy tubylcy kopcą jak

kominy, w restauracjach, kawiarniach, na ulicy i na plaży. Zdarza się, że idąc ulicą,

dostajemy w twarz potężną chmurę dymu, i to bez względu na towarzyszące nam

dzieci.

2. jest raczej brudno - śmieci na plaży, miasta - poza częściami ściśle dla turystów -

też nie grzeszą czystością. Nie ma porównania np. do Grecji.

3. największy minus - CENY ŻYWNOŚCI!!! Zdecydowana większość artykułów, i to

w supermarketach, jest ok. 30-50% droższa niż w Polsce. Dla porównania: jajka 10

szt. - 8 PLN, masło - 7 PLN, chleb - 4 PLN, butelka wody mineralnej - ok. 3 PLN.

Na większe zakupy żywnościowe dla całej rodziny na tydzień wydaliśmy w InterSpar

530 PLN. Nadal się zastanawiamy, jak oni tam egzystują przy takich cenach! 

4. ta droga żywność jest niestety niskiej jakości i niedobra. Nie można tam w ogóle

kupić normalnego mięsa. W mięsnych sklepach wygląda tak jak u nas w PRL-u -

pomijając zaopatrzenie, oczywiście - na hakach wiszą ogromne kawały

"niewiadomoczego", a jak zobaczyłam pieniek z toporem i owieczkę obdartą ze

skóry, to mnie zemdliło i musiałam wyjść. Kiełbasy i szynki tylko pakowane, w

supermarketach, paskudztwo. Tak więc, przez cały pobyt jedliśmy ser i dżem,

bokiem nam to już wyszło i w domu wszyscy rzuciliśmy się na normalną szynkę.

Czytając fora internetowe, dziwiłam się, czemu wszyscy wożą tam weki, choć jest

to zakazane prawem (mogą to skonfiskować na granicy) - no cóż, teraz już wiem,

że na chorwackiej żywności daleko nie ujedziesz. Jeśli chcecie tam jechać, to

kupcie sobie wszystko w Polsce i dobrze ukryjcie w aucie. 

5. liczyliśmy na dobrą kuchnię i seafood przynajmniej w restauracjach, ale i tam

zawód, jest drożej niż w innych krajach śródziemnomorskich, i nie udało nam się

ani razu zjeść czegoś, co moglibyśmy wspominać z przyjemnością.

No to tyle o minusach.

Celem naszej podróży był Zadar - duże miasto w Północnej Dalmacji. Podróż tam

trwała 18 godzin z postojami, dzieci zniosły drogę świetnie - Madzia raz się

rozchorowała w Słowenii, ale poza tym grzecznie siedziały w fotelikach i nie

narzekały. Gdybyśmy nie zabłądzili w nocy w Czechach, byłoby całkiem OK.

W Zadarze mieliśmy wynajęty apartament w turystycznej dzielnicy Puntamika -

80m2 z dużym tarasem, z przepięknym widokiem na morze, marinę i port :)

 Nasz apartament był na

drugim, najwyższym piętrze - tam, gdzie niebiesko-biała markiza (cały ten taras

był nasz). Standard - do przyjęcia, aczkolwiek wiemy już, dlaczego na zdjęciach,

które oglądaliśmy, nie było widać łazienki - gdybyśmy ją wcześniej zobaczyli, to

pewnie nie wybralibyśmy tego apartamentu...

Widok z tarasu na port:

Zachód słońca z tarasu:

Dzieciom podobało się przede wszystkim, że na drzewach przy domu wisiały

piękne winogrona i dorodne kiwi - niestety jeszcze niedojrzałe; a także jaszczurki

biegające po trawnikach i żółw :)

Zadar w moim obiektywie:

Do morza i plaży mieliśmy 500 m, ale plaża w Zadarze nie podobała nam się,

więc jeździliśmy na oddaloną o 12 km, jedną z niewielu plaż piaszczystych w

Chorwacji - w Ninie. Morze tworzy tam piaskowe laguny, na niektóre z nich

trzeba przedostawać się przez morze, o tak:

Woda była bardzo ciepła - 25-26 stopni, więc dzieciakom w to graj, bo mogły

moczyć się do upadłego, budować z tatą miasta z piasku, i robić babki. Siedząc

w morzu przy samym brzegu, można było obserwować rybki, które podpływały

do samych stóp, a także wędrujące kraby. Mikołaj wpadł w szał zbierania muszli

i pełno tego przywieźliśmy do domu. Nam się podobał widok z plaży na góry,

a także lecznicze błota. Można było się w takim błotku wytaplać i działało to

jak najlepsze algi u kosmetyczki, rewelacja.

Madzia okazała się jednak nieco za mała na dalsze wycieczki. Nic jeszcze nie

rozumie, a poza tym przechodzi trudny etap dwulatka, więc zwiedzanie nam

za bardzo nie wyszło. Rano zazwyczaj jechaliśmy na plażę, potem obiad, a

po południu często wychodziliśmy na starówkę w Zadarze.

Bardzo podobały się dzieciom morskie organy. W nadmorskiej promenadzie

wykuto system szczelin i dziur, przez które wydobywają się dźwięki tworzone

za pomocą ruchu morskiej wody. Mikołaj nazwał te organy morskim potworem,

i razem z Madzią usiłowali tego potwora złapać.

Mikołajowi bardzo podobały się palmy i pytał się, czy chodzą po nich małpki :)

Udały nam się tylko dwie wycieczki: do Szybeniku, zabytkowego miasta

na południe od Zadaru, oraz na wyspy Ugljan i Pag.

W Szybeniku jest bardzo ładna starówka, i to było jedyne miejsce, które

przywiodło nam na myśl włoskie miasteczka. Twierdzy niestety nie zdobyliśmy,

Madzia za bardzo marudziła.

Starówka w Szybeniku:

Na wyspę Ugljan płynęło się promem i to była w zasadzie jedyna atrakcja, gdyż

po dopłynięciu na miejsce okazało się, że do centrum miasteczka Preko jest

jeszcze 1 km - my byliśmy bez samochodu, a w miejscu, gdzie przybija prom,

są tylko dwie zdechłe kawiarnie i kawałek wąskiej promenady, gdzie Mikołaj

o mały włos nie wpadł pod motor.

Dzieci na promie:

Wyspa Pag była już ciekawsza, choćby ze względu na księżycowy krajobraz,

nieco różny od tego, co można było zobaczyć na lądzie. Wyspę z lądem łączy

taki oto most:

Warto zaznaczyć, że na Pagu udało nam się zjeść jedyny w miarę akceptowalny

posiłek w restauracji (Konoba Ancora - uwaga! w zaułkach, a nie na głównej

promenadzie) - a były to smażone kalmary. Poza tym, wyrabia się tam bardzo

pyszne sery - tzw. paski sir - przywieźliśmy sobie dwa koła i jest to jeden z niewielu

chorwackich produktów, który możemy z czystym sumieniem polecić. Wina były

ogólnie niezłe, ale raz trafiliśmy na okropnego jabola w cenie porządnego wina.

Nadawał się tylko do wylania, co oczywiście uczyniliśmy. Poza tym nazrywaliśmy

sobie świeżych fig prosto z drzewa, no i na targu kupiliśmy sadzonkę figi - rośnie

teraz w donicy na tarasie i ma się dobrze po podróży.

Pod koniec tych wakacji, byliśmy już nieco zmęczeni i plażą, która była w programie

prawie codziennie, i tym jednostajnym jedzeniem, tak że z radością wracaliśmy do

domu. Myślę, że nie mam potrzeby powtórnie jechać do Chorwacji - nie widzieliśmy

co prawda całego południa i Dubrownika, który jest ponoć bardzo malowniczy, ale

niespecjalnie mam ochotę znowu znaleźć się w tym kraju - to nie nasza bajka.

Może kiedyś zawiniemy tam własnym jachtem ;) klimatyzowanym of course ;)